"कविता"

कवितेवरची "कविता"

काल मला कविता भेटली

बसली होती फुरंगटून कोपर्‍यात कुठेतरी,

विचारले तिला काय झाले बाई तुला????

डोळ्यात पाणी आणून, थोडस रागवून

म्हणाली, "आणखी किती भावनांच ओझ बाळगू मी?"

"माझ्या भावना जाणून घेणार का कधी??"

हे ऐकून मीही विचारात पडले, म्हणाले कवितेला "खरच माझे चुकले."

माझ्या भावना व्यक्त करायला, शब्द शब्द जोडले,

त्यावर स्वल्पविराम, पुर्णविरामांची बंधने लादली..

"तुला" जन्माला घातले..

त्याच बंधनांचा आज तुला त्रास होतोय...

तू जन्माला आलीस की सगळे लोक तुला "त्यांचीच" समजायचे..

"किती छान", "वा वा", "अप्रतीम" या आणि अश्या अनेक शब्दांनी तुझी स्तुती करायचे...

पण ती स्तुती ही पुन्हा "शब्दंच" ना?

तू मुक्त,

तू स्वछंदी,

तू अपार,

तू निराकार,

आणि मी वेडी तुला बांधून ठेवायचा प्रयत्न करत होते...

आणि कविता " हसली..."

कारण.....?????? अस्मित

गले नही लगाओगे?????

जिंदगी मिली थी कल मुझको, मायूस पड़ी थी किनारे के पास

मुझे रोक के बोली " ज़रा ठेहरो. कुछ बातें सुनो मेरी".

मौत से तुम रोज रूबरू होते हो कभी मुझसे भी आके मिलो.

बचपन में मिला करते थे घंटो खेला करते थे,

बचपन बीत गया और हमारा साथ कम होता गया.

कभीकभी अपने गीतोंमें अपनी नज्मोंमें ढूंडते थे मुझे,

लेकिन अपने गले नही लगाया फिरभी.

अब मेरे जाने वक़्त आया हैं एक बार जाने से पहले गले नही लगाओगे????? अस्मित

नज़राना कबूल था.

चाँदनी रहती थी मेरे ख्वाबोंमें कभी,

हक़ीक़त को मेरा जलना पसंद था,

मेरी रातों को तेरी सिमटी हुई खामोशी का नज़राना कबूल था.

कल तक उम्मीद थी तुम्हारी मेरे होने की,

तुम्हारी सासोंने आज फासला तय कर दिया था,

मेरी सुलझी हुई राहोंको तुम्हारी बुझि हुई आखों का नज़राना कबूल था.

रात दुल्हन बनके मुझसे मिलने के लिए बेताब,

आज का दिन तुमसे बिछड़ने का जैसे एक जश्न था,

मेरी रूह को तुम्हारे पूरे होने का नज़राना कबूल था. : aasmit

कहा था...!!!!

कहा था तुमसे कोई याद छोड़ के मत जाना अपनी,

फिर भी जाते हुए तेरे पैरोंने अपने निशान बना दिए मेरे दिल पे.

क्यूँ दे गये अपना पता, जबकि उस घर में मेरा आना मना था.

भिजवा दिये वो ख़याल जिसमें तेरी खुशबू बसी थी,

लेकिन मेरे सासोंको पनाह देना तुम्हें नामंज़ूर था.

तुम्हारे हर एक सुर का अपने कानों में बसेरा बनाया था मैने

मेरी हर एक मैफिल को वीरान कर दिया तुमने

तुम दे गये मुझे जीने की वजह,

लेकिन मेरा मर जाना कबूल था तुम्हे - अस्मित

मीरा-मेघ-मी......

नेहमीच बरसत राहीले त्या एका रंगा साठी.....

तो मात्र अडकूनी राहिला राधा आणि रूक्मिणी साठी

मीरेचे विष भिनले त्याच्या कंठात....

सूर वाजत राहीले फक्त आणि फक्त त्यांच्यासाठी

मेघ बनुनि शोध घेतला सागरतळि...

त्याने विरह चेतवत ठेवला क्षणोक्षणि...

ना सोडले एकटे कधी या अधुर्‍या मैफीलीत तरी.....

समोर असूनी अंतर राखले नंतर लाज बाळगण्यापरी....अस्मित

साल आजकाल काही सुचतच नाही,
मनात अंधारा व्यतिरिक्त कोणी उतरतच नाही...अस्मित


तुझे अबोलपण हृदयावर वार करून गेले,
माझ्या शब्दांचे घर तूच उध्वस्त केले. अस्मित

सगळे एकाच......की.......वेगवेगळे........??????

जन्माला आल्यानंतर देहाला नाव देताना केलेला हवन,
आणि त्या सोबत असणारा अग्नी...

सर्वांच्या साक्षीने एकमेकांचे नाव घेताना
... समोर असलेला अग्नी.....

साखर-मधात घोळलेले शब्द , बकुळ-चंदनाने सुगंधलेले श्वास
दोन शरीर-आत्म्याना असलेली पूर्णत्वाची आस आणि तापलेला अग्नी.....

तुझ्या पासून दूर जाताना शेवटच्या क्षणांनी दिलेला अग्नी.........
सगळे एकाच......की.......वेगवेगळे........??????- अस्मित