होते तुझेच सर्व,
माझे नव्हते काही..
होतो "राजा" तरीही,
"दरबार" मात्र नाही..
होते मनावर "राज्य"
उरात भलते धैर्य,
सोडून वास्तवाला
गाईले तुझेच काव्य...
अर्ध्या घडीची ही कहाणी
दोन घडीचा डाव,
कोणता राजा? कसला दरबार?
सारा स्वप्नांचाच गाव...

-अस्मित

हा भास तुझा होताना..
विसरतो सारे पाश,
असे वाटते रोज नव्याने,
आला स्वप्नांचा मधुमास..
पुरे झाले चंद्र-तारे,
पुरे आता हे स्वप्न-मनोरे,
ये लवकरी, प्राण आले वरी
येते, फक्त, तुझेच नाव अधरी...
सत्य होवो हा भास...
येवो स्वप्नांचा मधुमास,
विसरें सारे पाश...
मिठीत, तुझा होताना...

-अस्मित

इतके सुंदर गीत मी कसे लिहून गेलो,
पायास माती माझ्या, हे विसरून गेलो...
आज सावरू नका माझ्या मनाला...
धुंदीत "मारवा" मी, माझाच आळवुन गेलो...
प्रत्येक तान माझी, आळवीत मी राहिलो...
प्रत्येक शब्दांमधे मी श्वास भरून राहिलो...
तल्लीनता या मनाची काय सांगू तुला?
प्रत्येक स्वरासोबत मी तुझा होत गेलो...
एक-एक सरगम माझी, मी गीत तुझे झालो...
एक-एक ओळ माझी, मी गझल तुझी झालो...
तू माझी पूर्णता, तूच माझी रिक्तता,
कोणास सांगू कसे, मी पुन्हा जन्माया लागलो
-अस्मित

साथ आपली साता जन्माची...
प्रत्येक जन्मी भेटतोस, पण मिलन कधीच झाले नाही...
प्रत्येक जन्मी येतोस, पण माझं कधीच ऐकत नाही...
असा कसा रे तू? इतका निष्ठूर?

जिथे जातो तिथे सर्व होते भेसूर..
एकदा तरी भेटत जा...
तुझी माझी दृष्टी-भेट होताच मी तुझा होऊन जातो..
पण जगाला कळतच नाही की तू कसा आहेस..!!!

तुझ्या माझ्या मिलनाची कथा
मला या जगाला सांगायची आहे ...
म्हणूनच सांगतो मृत्यू...
साथ आपली साता जन्माची...
अरे, एकदा तरी भेट....

-अस्मित

आलास का नेहमी प्रमाणे;
जरा धीर नाही तुला...
कितीही नको म्हणालो तरी
छळत रहा पुन्हा पुन्हा.....
आलाचेस तर ये आत, हो जरा शांत
तूच तर सुरूवात आणि तूच आमचा अंत
दरवर्षी तू येणार सोबत तिलाही आणणार...
माझा कॉफी चा कप, मग अजुनच एकटा होणार...
तुझहि खरय म्हणा ;
तिच्या शिवाय तुझी सोबत, कल्पनाच करवत नाही..
कितीही भिजल तरी हृदया पर्यंत पोहचत नाही.
आत झिरपत राहतो स्वत:चाच असा एक पाउस..
उधळत राहतो असंख्य वादळे शरीराच्या अंधारात..
आणि मी मात्र रुतत जातो स्वत:च्या चिखलात.
जाता-जाता मित्रा एक काम करशील का?
तिच्या डोळ्यातील थोडा पाउस,
पुढील वर्षी, माझ्या दारी सान्डशील का?

आज माझ्या शब्दांनी पावसाशी भांडण केले,
म्हणाले, या वर्षी आम्ही नाही लिहणार तुझ्यावर कविता....
दरवर्षी असाच न कळवता येतोस आणि तुझ्या स्वागताच्या तयारीवर पाणी फिरवून ठेवतोस...
या वेळेला मात्र एकदम कट्टी,
लोकांनाही कळू दे, शब्दांच्या सजावटी शिवाय पाउस किती पोरका असतो ते.....

पाउस यावर हसून म्हणाला,
मी कधीही येऊन कोसळलो,
तरी मला चिंब भिजवणारे तुम्हीच माझे सोबती...
तुमच्या शिवाय मी पोरका,
म्हणून दरवर्षी असा अचानक येऊन प्रत्येकाच्या मनात तुमचा अंकुर रुजवून जातो
आणि भिजत राहतो अखंड......तुमच्याच रूजव्यात..!!!
: -अस्मित

अर्धा श्वास तुझा, त्यात अर्धा माझा होता... रात्र होती अर्धी-अर्धी, सोबतीला चंद्र अर्धा होता... अर्धी उमललेली रात-राणी, अर्धी फुललेली गात्रं.. स्वप्न चंदेरी घेऊन आली, चमचमती तारकांची रात्र.. अर्धा वेडेपणा तुझा, त्यात अर्धा माझा होता.. अर्ध्या अर्ध्या कवितेचा इथेच अर्धा अंत होता.. -अस्मित